Elevator pitch

Elevator pitch to krótkie przedstawienie siebie albo swojego pomysłu — tak zwięzłe, że zmieściłoby się w czasie jednej jazdy windą. W kilkadziesiąt sekund mówisz, kim jesteś, co robisz i dlaczego to ma znaczenie dla rozmówcy.

Nazwa bierze się właśnie stąd: masz tyle czasu, ile trwa wspólna jazda windą, żeby zainteresować drugą osobę. Nie chodzi o to, by powiedzieć wszystko — chodzi o to, by powiedzieć dość, żeby ktoś chciał dopytać.

Czym jest elevator pitch

Elevator pitch (po polsku można powiedzieć „przemowa windowa” albo po prostu „krótkie przedstawienie siebie”) to gotowa, przemyślana odpowiedź na pytanie „czym się zajmujesz?”. Różni się od zwykłego „pracuję w marketingu” tym, że jest przygotowana wcześniej i ułożona tak, by była zrozumiała i ciekawa.

Używasz go nie tylko w windzie. Przydaje się na konferencji, na rozmowie rekrutacyjnej, przy poznawaniu nowych osób, w pierwszej wiadomości na LinkedIn. Wszędzie tam, gdzie masz mało czasu i jedną szansę, żeby ktoś zrozumiał, kim jesteś.

Dobry elevator pitch nie jest sprzedażową formułką wyrecytowaną na pamięć. To raczej jasny początek rozmowy — taki, po którym druga osoba wie, z kim ma do czynienia, i sama zadaje kolejne pytanie. To znak, że trafiłeś.

Z czego składa się dobry elevator pitch

Najprostsza struktura opiera się na czterech elementach. Nie musisz trzymać się ich sztywno, ale dobrze, żeby każdy się pojawił:

• Kim jestem — jedno zdanie, które ustawia kontekst. Imię, rola albo to, kim jesteś zawodowo, powiedziane prostym językiem.
• Co robię — konkret, nie tytuł. Zamiast „jestem konsultantem” powiedz, co realnie robisz: „pomagam małym firmom uporządkować finanse”.
• Dla kogo — komu pomagasz albo kto z tego korzysta. To pomaga rozmówcy sprawdzić, czy temat dotyczy także jego.
• Po co — jaką zmianę albo korzyść przynosisz. Tu chowa się odpowiedź na pytanie „dlaczego to ma znaczenie”.

Jeśli któryś element wypada blado, to zwykle „po co”. Łatwo opisać, co się robi, trudniej powiedzieć, jaką to robi różnicę. A właśnie to zostaje w głowie rozmówcy.

Kolejność możesz dopasować do sytuacji. Czasem mocniej działa zacząć od problemu, który rozwiązujesz, a dopiero potem powiedzieć, kim jesteś.

Elevator pitch — przykłady

Najlepiej widać to na konkretach. Poniżej trzy krótkie przykłady w różnych kontekstach.

Specjalistka, która szuka nowej pracy:

„Jestem graficzką. Projektuję materiały dla marek, które chcą wyglądać spójnie — od wizytówki po stronę internetową. Pracowałam głównie z małymi firmami i wiem, jak zrobić, żeby ograniczony budżet nie był widać. Szukam teraz zespołu, w którym mogłabym prowadzić projekty od początku do końca.”

Założyciel małej firmy na networkingu:

„Prowadzę warsztat rowerowy, który dojeżdża do klienta. Naprawiam rower tam, gdzie stoi — pod domem albo pod biurem. Robię to dla ludzi, którzy jeżdżą codziennie i nie mają czasu wozić roweru do serwisu. Dzięki temu rower wraca na ulicę tego samego dnia.”

Student na spotkaniu branżowym:

„Studiuję psychologię i interesuję się tym, jak ludzie podejmują decyzje przy zakupach. W ramach studiów prowadziłem małe badanie o tym, dlaczego porzucamy koszyki w sklepach internetowych. Szukam praktyk, w których mógłbym to połączyć z realnymi danymi.”

Zwróć uwagę: żaden z nich nie wymienia wszystkiego. Każdy mówi tyle, by rozmówca chciał zapytać o resztę.

Jak przygotować własny elevator pitch (i czego unikać)

Zacznij od wypisania wszystkiego, co mógłbyś powiedzieć o sobie — bez cenzury. Potem tnij. Zostaw to, co rozmówca naprawdę musi usłyszeć, żeby zrozumieć, kim jesteś i dlaczego warto słuchać dalej.

Powiedz to na głos i zmierz czas. Jeśli przekraczasz minutę, prawie zawsze da się skrócić. Najczęściej zbędne są tytuły, nazwy narzędzi i historia „od początku do teraz”.

Czego unikać:

• żargonu — jeśli rozmówca musi się domyślać, co znaczą Twoje słowa, traci zainteresowanie;
• recytowania — pitch ma brzmieć jak Ty, nie jak ulotka; ucz się sensu, nie zdań na pamięć;
• wciskania wszystkiego — to nie streszczenie CV, tylko zaproszenie do rozmowy.

Najtrudniejsze jest właśnie skracanie — bo każda część wydaje się ważna. Jeśli chcesz przepracować to, jak opowiadasz o sobie, i znaleźć własne słowa zamiast gotowej formułki, dobrym punktem wyjścia jest Mentoring Marki Osobistej, gdzie zaczynamy od tego, co naprawdę chcesz, żeby ludzie o Tobie zapamiętali. To samo warto poćwiczyć szerzej — w autoprezentacji i w wystąpieniach publicznych, gdzie te same kilkadziesiąt sekund decyduje o pierwszym wrażeniu.