Pomiędzy

Najprościej powiedzieć tak: marka osobista to nie to, co o sobie mówisz, tylko to, co inni mówią o Tobie, co pamiętają, z czym Cię kojarzą, do czego Cię zapraszają, z czym do Ciebie wracają, kiedy pojawia się temat, problem, decyzja, projekt, człowiek, którego trzeba zrozumieć albo chaos, który trzeba poukładać.

I wiem, że to zdanie może być niewygodne, bo wielu z nas bardzo chciałoby mieć pełną kontrolę nad własną opowieścią. Napisać dobre bio, ustawić dobry nagłówek, nazwać swoje kompetencje, opisać doświadczenie, dopracować profil, powiedzieć światu: jestem taka, taki, tym się zajmuję, w tym jestem dobra, z tym warto do mnie przyjść. Tylko że marka nie kończy się w miejscu, w którym Ty coś o sobie ogłaszasz. Ona zaczyna robić się ciekawa dopiero wtedy, kiedy sprawdzasz, co z tego ogłoszenia naprawdę zostało po drugiej stronie.

Marty Neumeier ujął to bardzo trafnie: marka nie jest tym, co sam o sobie mówisz, tylko tym, co zostaje w głowach innych ludzi. I to jest dla mnie bardzo ważne, bo możesz mieć najlepiej napisane bio na świecie, możesz mieć piękne zdania o strategii, komunikacji, przywództwie, rozwoju, możesz mieć dopracowane CV, dobre zdjęcie i opis, który naprawdę brzmi profesjonalnie, ale jeśli osoba, która z Tobą pracowała, pamięta głównie, że nie dowiozłaś obietnicy, zniknęłaś w trudnym momencie albo przeciwnie, że to Ty jedna potrafiłaś zachować spokój, kiedy wszyscy już tracili głowę, to właśnie to zaczyna pracować mocniej niż cały opis profilu.

Czym więc właściwie jest personal branding? Dla mnie to przestrzeń pomiędzy. Pomiędzy tym, jak widzisz siebie, a tym, jak widzą Cię inni. Pomiędzy tym, co chcesz o sobie powiedzieć, a tym, co naprawdę słychać w Twoim działaniu. Pomiędzy Twoją intencją a odbiorem. Pomiędzy tym, co masz w głowie, a tym, co zostaje po Tobie w spotkaniu, mailu, projekcie, rozmowie, konflikcie, decyzji.

Im bliżej siebie są te dwa obrazy, tym spokojniejsza staje się marka. Niekoniecznie głośniejsza, niekoniecznie bardziej efektowna, ale spokojniejsza, bo nie musisz cały czas nadrabiać, tłumaczyć, dopowiadać, udowadniać, że jesteś kimś, kogo inni w ogóle nie doświadczają. Im dalej są od siebie, tym więcej energii idzie w podtrzymywanie wizerunku, który może wygląda dobrze z zewnątrz, ale w środku jest męczący.

I tu od razu chcę odsunąć jedno nieporozumienie. Marka osobista (dla mnie) to nie jest bycie celebrytą, nie jest perfekcyjny feed na LinkedInie, nie jest codzienne nagrywanie rolek i nie jest życie w trybie „patrzcie na mnie”. Możesz mieć mocną, rozpoznawalną markę i nigdy w życiu nie nagrać wideo. Markę mają lekarze, do których ludzie wracają, prawniczki, które poleca się dalej szeptem, księgowe, do których dzwoni się wtedy, kiedy naprawdę trzeba mieć pewność, trenerzy, którzy nie robią wokół siebie hałasu, ale po jednym warsztacie ludzie mówią: chcemy z nią pracować dalej.

Druga rzecz, chyba jeszcze ważniejsza: marka osobista nie jest maską. Nie chodzi o to, żeby zbudować lepszą, gładszą, bardziej atrakcyjną wersję siebie i potem ją odgrywać z nadzieją, że nikt nie zobaczy szwów. Wręcz przeciwnie, najciekawsze marki, jakie spotkałam, były zwykle bardzo prawdziwe, czasem nieidealne, czasem trudne, czasem wymagające, ale spójne. Ludzie czuli, że ta osoba nie udaje, i właśnie temu ufali.

Personal branding nie polega na dodawaniu kolejnych warstw, aż w końcu wyglądasz jak ktoś, kto nadaje się do pokazania światu. Częściej polega na ich zdejmowaniu, na odróżnianiu tego, co naprawdę Twoje, od tego, co przykleiło się przez lata, bo tak było wygodnie, bezpiecznie, profesjonalnie, rozsądnie albo „dobrze wyglądało”.

I może właśnie w tym pomiędzy zaczyna się najważniejsza praca: nie w wymyślaniu siebie od nowa, tylko w sprawdzaniu, czy to, co o sobie myślisz, co o sobie mówisz i co ludzie po Tobie naprawdę czują, w ogóle jeszcze należy do tej samej opowieści.

A jeśli czujesz, że jest różnica między tym, jak widzisz siebie, a tym, jak widzą Cię inni, i chcesz spokojnie sprawdzić, co naprawdę dzieje się pomiędzy, Mentoring Marki Osobistej może być dla Ciebie dobrym miejscem.